Het Wereld Sociaal Forum (WSF) moet werken aan de versterking en uitdieping van de alliantie die in Kopenhagen is tot stand gebracht tussen de milieuactievoerders. Ze moet die alliantie ook verbreden om er de vredesbewegingen mee in op te nemen.

Hoewel de samenkomsten van de Wereld Sociale Fora altijd hoopvolle gelegenheden zijn, zal niemand van ons nu veel reden tot feestvieren hebben, als we terugkijken op het voorbije jaar. Het hoogtepunt daarvan was wel de Kopenhagen catastrofe. Een uitzonderlijk slechte zaak voor de menselijke soort. Maar het was ook het jaar van de verschrikkelijk nietsbetekenende samenkomsten van de G-20. Die hun duidelijke bedoeling was zo snel als mogelijk weer aan te knopen bij het business as usual. De remedie van de G-20 bestond erin het IMF te redden van de ondergang door het 750 miljard dollar toe te spelen, geld van de belastingbetalers en dit zonder enige tegenprestatie. Op die manier had het IMF nog maar eens de vrije hand om zijn slachtoffers drastische structurele aanpassingsmaatregelen op te leggen. Even was daar wel een korte positieve opwelling over belastingparadijzen, maar de G-20 arrangeerde de zaken zodanig dat geen enkele ervan zich zorgen hoefde te maken. En zo kregen we de belachelijke aankondiging dat geen enkel land meer op de zwarte lijst van de OESO stond.

Lees verder...

In Letland kan je de schade merken veroorzaakt door een extreem-rechtse economische politiek en gesteund door de Europese Unie en het IMF.

Letland heeft een wereldhistorisch record gebroken door een daling te noteren van meer dan 24 procent van zijn economie in twee jaar tijd. Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) voorspelt dat 2010 nog een slecht jaar zal zijn met opnieuw een daling van het Bruto Binnenlands Product met 4 procent. De prognose van het IMF is een daling van 30 % van de piek tot het dal.

Dit is meer dan in de Verenigde Staten tijdens de grote depressie van 1929 tot 1933.

Lees verder...

Vandaag één jaar geleden stierf Jaap Kruithof.

Jaap Kruithof was eerst en vooral een kritisch intellectueel - die weigerde te verzaken aan zijn belangrijkste opdracht: het opbouwen van een ideologische tegenmacht.

Tegen het boerenbedrog. Tegen de allesoverheersende leugens. Tegen de valse sprookjesvertellers.

"Voor de wanhopigen, de ontmoedigden, de gedemoraliseerden die het niet meer zien zitten, blijft er een boodschap: na de modellen die nu bezwijken, zullen er nieuwe komen. Als socialisten hier verslagen worden, duiken ze noodzakelijkerwijze elders op. Omdat het kapitalisme niet in staat is wat dan ook fundamenteel op te lossen." (Socialisme en vrijheid, p. 29 / EPO 1990)

"Nooit, nooit was er in de wereldgeschiedenis zo’n schrijnende ellende, zoveel ontoelaatbare onrechtvaardigheid, zo’n gebrek aan zorg, zoveel geweld en onderdrukking. de wereld is een stinkende puinhoop geworden." (Het neoliberalisme p. 65 / EPO 2000)

"Ik voel dat ik de strijd tegen het virus van het onrecht verlies, maar daarom geef ik hem nog niet op. Ik bal brutaal de vuisten. Ze kunnen me doodschieten, maar ik ga niet op mijn rug liggen."

Ter ere en nagedachtenis van Jaap organiseerden Attac Vlaanderen, Trefpuntvzw en Democratie 2000 gisterenavond in Gent een eerste Jaap Kruithoflezing. Wie eerste zegt bedoelt dat er nog iets volgt. we menen dan ook een begin te hebben gemaakt van wat een jaarlijkse traditie moet worden.

Jan Blommaert mocht dit jaar de spits afbijten als eerste lezer. Jan Blommaert is professor aan de universiteiten van Tilburg (NL), London (UK), Jyväskylä (FIN) en Gent (B). In Gent doceert hij Afrikaanse taalkunde en sociolinguïstiek. Op zijn naam staan publicaties over populisme, de werking van ons politiek systeem, de ideologie van de SP.A, het nationalisme of het taalgebruik in de politiek.

Hierbij de integrale tekst van zijn lezing. Onderaan vind je de tekst nogmaals als pdf. Handiger om op te laden en af te drukken.

Lees verder...

Met het startpunt van de analyse in het vijfde Gravensteen manifest is de Vooruitgroep het alvast volmondig eens. Partijpolitiek links, hier onterecht vereenzelvigd met links in zijn geheel, stelt amper nog structurele hervormingen voor en is ver meegegaan in de neoliberale politiek van privatiseren, dereguleren en liberaliseren. Het gebrek aan structurele maatschappijkritiek maakt politiek links niet tot een alternatief op het gangbare beleid. Dat geldt voor links in Vlaanderen, maar evenzeer voor links in heel Europa.

Voorbij dit punt lopen ons beider analyses echter uiteen. Het Gravensteen manifest zit al te zeer geklemd in een beleidsgericht analysekader, alsof de staat het enige terrein van de politiek is. Dat er goed en slecht beleid is zal de Vooruitgroep niet ontkennen. Dat het Waalse economisch beleid te lang getalmd heeft om in te zetten op toekomstgerichte sectoren en het cliëntelisme in de steden op de oude industriële as nog steeds niet uitgeroeid is evenmin. Wel is het belangrijk te onderkennen dat een regionaal beleid dikwijls niet bijster veel vermag tegen structurele tendensen die samenhangen met de globalisering van de wereldeconomie. De Vlaamse ‘goed bestuur’ mantra doet anders vermoeden.

Lees verder...

Ontwikkelingshulp, eeuwen lang de trots van de natie, leek het afgelopen jaar rijp voor de sloop. Maar toen het moest gebeuren, ergens in het najaar, bleven de woorden van spijt en berouw de dominee steken in de keel. Wat was er aan de hand? Viel de terugblik op onze utopische avonturen in verre landen hem te zwaar? Of werd hem de mond gesnoerd?

De grootste kink in de kabel was, denk ik, dat we met z’n allen - voorlopers daargelaten - nog altijd niet klaar zijn voor de afdaling van onze zelfgeschapen Olympus, om de plaats in te nemen die ons als gelijkgerechtigden op aarde toekomt. Sinds we afrekenden met de duistere Middeleeuwen en ons als het verlichte Westen verhieven boven de rest van de wereld, hebben we allerlei manieren bedacht om een andere, betere en liefst volmaakte wereld te scheppen dan wel te verbeelden. Eerst voor onszelf natuurlijk en, naarmate we erin slaagden die in onze eigen staat en samenleving te realiseren, ook voor anderen.

Lees verder...

“Palestina” is niet meer. Noem het een “vredesproces” of een “roadmap”; geef de schuld maar aan de zwakke, pathetische, kinderachtige uitlating van Barack Obama dat een vrede van het Midden-Oosten “moeilijker was” te bereiken dan hij veronderstelde; net zoals een optimistische arts die een ziek kind teruggeeft aan zijn ouders zonder hoop van kans op herstel.

Maar de droom van de “twee-staten”-oplossing tussen Israël en Palestina is zo goed als dood, die nobele poging vol veiligheidswaarborgen om een einde te stellen aan decennia van oorlogvoering tussen Israëliërs en Palestijnen.

Zowel de Verenigde Staten als Europa kijken nu doelloos toe terwijl de Israëlische overheid elke hoop op een Palestijnse staat grondig de grond in boort; zelfs terwijl u deze woorden leest, vernietigen de bulldozers van Israël de laatste kans op vrede; niet alleen in het symbolische centrum van Jeruzalem zelf maar - strategisch, veel belangrijker - in 60 percent van het wijdse “bijbelse” land van bezet Cisjordanië, in die grote sector waarin de Joden nu tweemaal zo talrijk zijn als de Moslims.

Lees verder...

België is een goede leerling in de klas van het neo-liberalisme. Dit dank zij de jarenlange goede samenwerking tussen de traditionele politieke partijen van christelijke, socialistische en liberale signatuur.

We staan in de Top-10 van belastingparadijzen. Fraudeurs en andere fiscale boeven hoeven hier niets te vrezen, ze opereren in een no-go zone. Het is alleszins niet Reynders die ze op het vel zal zitten. Integendeel ze krijgen er nog notionele cadeautjes als toetje bovenop.

Onze regeringen verkopen ook ons patrimonium aan gebouwen om begrotingen te doen kloppen. En na de (soms half-om-half) privatiseringen van onze kroonjuwelen als Belgacom, Electrabel, BIAC (luchthaven van Zaventem) liggen er nog wat brokken die ook absoluut verkocht moeten worden, zoals binnenkort de Post bijvoorbeeld.

In een artikel van Stephen Bouquin op onze site in 2002 somde hij wat cijfers op: "In de OESO landen alleen reeds werd er tussen 1995 en 2000 voor een waarde van 600 miljard $ geprivatiseerd. Dit vertegenwoordigt gemiddeld 3% van het Bruto Nationaal Produkt (BNP) per jaar en in sommige landen, voornamelijk in Europa, stijgen we tot 10 à 12%. Op de beurs hebben 35% van de transacties betrekking op geprivatiseerde overheidsbedrijven. Alle sectoren van de economie worden in de privatiseringsbeweging betrokken: water, lucht, transport, diensten, sociale zekerheid, gezondheid, onderwijs, enz. Het gaat wel degelijk om een reusachtige uitverkoop: de overheid staat een deel van het maatschappelijk gemeengoed af in ruil voor centen die zeer snel verdwijnen in terugbetaling van openbare schuld (aan vnl. institutionele beleggers)."

Lees verder...

De strijd om Opel Antwerpen gaat over meer dan het redden van jobs alleen. De strijd gaat ook over de vraag welke economie we willen, en over het op een maatschappelijk verantwoorde manier aanwenden van technologische innovatie. Het is daarom niet enkel een strijd van de werkers van Opel alleen, maar van ons allemaal, en verdient daarom een breed sociaal en politiek front.

De auto-industrie is in de afgelopen honderd jaar een belangrijke motor geweest van zowel tewerkstelling als van technologische innovatie. Het tijdperk van de fossiele brandstoffen loopt ten einde. We staan voor een industrieel-technologische revolutie. Het kan niet de bedoeling zijn dat België zich in die context een belangrijke troef, namelijk een uitstekend gelegen ultraproductief assemblageplatform, uit handen laat slaan. Opel Antwerpen is geen steenkoolmijn maar een wissel op de industriële toekomst van België. De politieke overheden mogen zich daarom niet beperken tot het steunen van de syndicale strijd voor het behoud op korte termijn van de Opel-fabriek binnen of buiten de context van General Motors. Hoewel die strijd moet worden gevoerd en gesteund, betekent regeren ook vooruitzien.

Lees verder...